عضویت تلگرام عضویت اینستاگرام

آینده پژوهان به بهشت نمی روند

به راستی!چه کسی قهرمان و اسطوره خواهد شد،کسی که در جنگی فاتح میشود یا آنکه شعله جنگی را فرو مینشاند؟
کسی که جنگ افزار هسته ای میسازد یا آنکه بی هیچ هیاهویی جامعه را از سلاح هسته ای بی نیاز میکند؟
رویداد یازدهم سپتامبر را ببینید!اگر اندیشمندی آینده نگر از راه اختراع درب امنیتی کابین خلبان مانع هواپیما ربایی میشد،شاید یازدهم سپتامبری شکل نمیگرفت.
در این شرایط کسی از آن مخترع آینده نگر قدردانی نمیکرد.اما تلویزیون امریکا از آتش نشان شجاعی اسطوره میسازد که شجاعانه به حادثه دیدگان کمک میکند.
فرماندهی که بمب و موشک میسازد قهرمان ملی میشود و دیپلماتی که زیرکانه و آینده اندیشانه سایه جنگ را از جامعه برمیدارد قدرناشناخته باقی میماند.
در حقیقت،استراتژی موفق تنها این نیست که برای نجات میهن جان خود را فدا کنیم بلکه استراتژی موفق آن است که دیگران را مجبور کنی برای نجات میهنشان جان خود را فدا کنند.
ناسپاسی ما در برابر کار مدیران و رهبران آینده نگر از همین طریق رقم میخورد.
ما از شهیدان نبردهایمان تندیس میسازیم و کوچه و برزن را به نامشان آذین میبندیم که صد البته کمترین قدردانی از جانفشانی آنهاست اما هیچگاه کسانی که با نگاهی ژرف ،مانع جنگ و نابودی فرزندانمان شدند در میدانهای شهر تندیسی نخواهند داشت و حتا ناسپاسی موجب دلسردی آنها خواهد شد.
چه کسی پاداش می گیرد و قهرمان می شود؟
مدیربورس که پس از رویداد یازدهم سپتامبر ازسرگیری فعالیت بورس را اعلام میکند یا کسی که از اتفاق برای تصحیح خطاهای گذشته می آید؟
کدام ارجمندتر هستند؟
آنکه جنگی را شعله ور میسازد و از قضا در آن به موفقیت هایی میرسد یا سیاستمداری که از بروز جنگ جلوگیری می کند؟
همه میدانند ما به پیشگیری و پیش نگری بیش از درمان نیاز داریم،اما کمتر کسی برای پیش نگری و پیشگیری پاداش می گیرد.
براین قیاس بی سبب نیست که آینده پژوهان در جایگاه های مختلف،از سیاستمدار تا کارشناس و تکنوکرات از جامعه ناسپاسی می بیند و به بهشت نمیرود….