عضویت تلگرام عضویت اینستاگرام

آیا در فناوری‌های آموزشی به نقطه کمال رسیدیم؟

در حال حاضر از شرکت‌هایی مانند گوگل و پس از آن سونی، اچ‌تی‌سی و بسیاری دیگر از شرکت‌ها اخبار جدیدی به گوش می‌رسد که در حال کار روی نوآوری جدیدی هستند. مانند عینک‌های دیجیتال؛ عینک‌هایی که با استفاده از «واقعیت افزوده » و «واقعیت مجازی»، محتوا را به چشم چسباندند. عملا ما عینک‌ها را روی سرمان نصب می‌کنیم و به محتوا می‌چسبیم.

♲ محتواها ما را در فضای سه‌بعدی قرار می‌دهند. شاید این قضیه را خیلی‌ها از منظر بازی‌ می‌بینند. اما داستانی که وجود دارد این است که آموزش یکی از اصلی‌ترین استفاده‌ها درعینکهای واقعیت افزوده و واقعیت مجازی خواهد بود.

♲ واقعیت افزوده یک تصویر مجازی را وارد فضای حقیقی شما می‌کند. به‌عنوان مثال شما در حال نگاه‌کردن به یک درخت هستید که یک پرنده روی درخت می‌نشیند.

💢 تصور کنید شما از طریق یک عینک واقعیت افزوده در حال نگاه‌کردن به مجسمه ژولیوس سزار در موزه لوور هستید، اتفاقی که می‌افتد این است که ژولیوس سزار به سخن می‌آید و درباره تاریخ روم با شما صحبت می‌کند.عینکهای واقعیت مجازی برعکس عمل می‌کنند؛ شما را در یک فضای مجازی شبه‌واقعی قرار می‌دهند.

💢تصور کنید من و شما برویم سر میز مذاکرات صلح جنگ واترلو بنشینیم و همراه با ناپلئون بناپارت قرارداد صلح را امضا کنیم. این لنزها تلاش می‌کنند شما را در فضای برهم‌کنشی قرار بدهند تا شما از طریق آن مثلا یک عینک را بزنید و ساختمانی را طراحی بکنید و با دست‌تان نقشی را در فضا بکشید که البته این از لحاظ فناوری در سطح بسیار بالایی قرار دارد.

♻️ کار به همین جا ختم نمی‌شود! به‌نظر می‌رسد که بشر از این بیشتر نمی‌تواند به آموزش نزدیک شود. ولی به‌عنوان یک فعال در آموزش مجازی که بیش از یک دهه از عمرش را در آموزش الکترونیکی، آموزش مجازی و آموزش آنلاین سپری کرده، به شما عرض می‌کنم تازه داستان ما آغاز شده است.

♲ تصور من این است که در گام‌های بعدی به لطف پیشرفت فناوری ابتدا عینک‌ها شکل‌های کوچک‌تری به خود خواهند گرفت و احتمالا ما آنها را در چشم نصب خواهیم کرد. پس از آن به احتمال بسیار زیاد با خود خواهیم گفت که چه کاری است؟ ما می‌توانیم ابزارهای ارتباطی مانند سیم‌کارت‌ها را مستقیما در مغز خود بکاریم و می‌توانیم یک چیپ را در مغز خودمان قرار دهیم و تصویر را مستقیم به مغز ارسال نماییم.

♲ تصور کنید بدون هیچ ابزاری فکر می‌کنید، از طریق فکرتان وارد کلاس درس می‌شوید، با هم‌کلاسی‌های‌تان ارتباط برقرار می‌کنید (که ممکن است روی صندلی کناری شما در اتوبوس نشسته باشند)، محتوایی را از دانشگاه آکسفورد دانلود می‌کنید، فیلمی را از آموزش دررصدخانه دانشگاه ییل مشاهده می‌کنید، به ایستگاه فضایی سفر می‌کنید و یک آزمایش علمی را انجام می‌دهید. البته همه اینها در حالی است که شما احتمالا هیچ ابزار اضافه‌ای نخواهید داشت.

♻️ اما باز هم با جهش‌هایی که در بشر می‌بینم، فکر می‌کنم بشر کاری خواهد کرد تا آدم‌ها بدون اینکه لازم باشد ابزار اضافه‌ای را در خودشان بکارند، همین کارها را انجام دهند. نمی‌دانم عملی‌شدن هر کدام از این موارد چقدر طول خواهد کشید، کما اینکه برترین نظریه‌پردازان حوزه آینده‌پژوهی هم نمی‌توانند با قاطعیت در این زمینه اظهارنظر کنند. ولی واقعیت این است که بشر همیشه تلاش کرده بیشتر و بیشتر خودش را به منابع لازم؛ از جمله منابع دانش برای بهتر کردن زندگی خودش نزدیک‌تر کند.